انگبین، شهد گیاه گون
گز انگبین
بنازیم خلقت پرودگار متعال را! می پرسید چرا؟ چون که ماده به این ارزشمندی را توسط یک حشره کوچک به نام پسیل گز کاملا حاضر و آماده در اختیار ما می گذارد. هر ساله با آغاز فصل تابستان، میلیون ها حشره پسیل گز در کوه های خوانسار، اطراف گیاهان گون جمع می شوند. و با مکیدن شیره درون آن، گزانگبین را تولید می کنند.
اگر بخواهیم دقیق تر از ساز و کار این حشرات برای شما صحبت کنیم، باید بگوییم که:« انگبین شهدی است که داخل گیاه گون وجود دارد. گزانگبین از خانواده (مان) ها می باشد. مان به موادی گفته می شود که طعم شیرینی دارند. و بر اثر گزش حشرات و یا ایجاد شکاف هایی در تنه درختان یا سایر گیاهان، ترشح شده و بر روی پوست تنه درخت یا گیاه خشک می شوند. برخی به اشتباه مان را با صمغ اشتباه می گیرند؛ اما این چنین نیست و مان ها با صمغ ها تفاوت بسیاری دارند.
گزانگبین چیست؟
قصه از جایی شروع می شود که از بین این همه گیاهان با مان های مختلف، حشرات پسیل گز عاشق مان درخت گون هستند که به نام انگبین لقب گرفته است. این حشرات با مکیدن شیره پرورده گیاه گون، آن را به کیسه مخصوصی که در بدن خود دارند منتقل کنند. و در آن جاست که این شیره به شربتی شیرین تبدیل می شود. حالا شیره ای که به شکل شربت درآمده از بدن حشره خارج شده و بر روی ساقه گیاه منعقد می شود. و حالت سفت و سختی به خود می گیرد.
بنابراین این پشه ها (که از خانواده پسیلا هستند)، با لانه گزینی در میان درختچه های گون و گزش شاخه و ساقه های جوان این گیاه، ماده ای محبوب را برای ساخت گز خوش طعم آماده می کنند. و اینجاست که لحظه شکار برای اشرف مخلوقات فرا می رسد و با جداسازی این شهد خشک شده، اولین گام برای تولید گز های خوش عطر و طعم برداشته می شود.
صفحه اینستاگرام گز و شیرینی آریا (بهترین گز اصفهان) را دنبال کنید.
برداشت شهد انگبین
برای برداشت این شهد معمولا به وسایل خاصی نیاز دارد و به آسانی انجام می شود. تنها کاری که شخص برداشت کننده انجام می دهد، جداسازی این شهد خشک شده به وسیله ابزار هایی مانند دوال یا سیله است. دوال یا سیله یک ابزار دست ساز است که بیشتر عشایر و روستا نشینان به ساخت آن می پردازند. این ابزار از یک چوب دایره ای شکل درست شده که مساحت این دایره را پوست دباغی شده حیوانی مانند گوسفند یا بز می پوشاند. نمی توان برای تکاندن شهد های خشک شده انگبین از پارچه استفاده کرد.
چرا که به دلیل داشتن چسبندگی، به پارچه می چسبند و جداسازی آن ها سخت است. بنابراین باید چیزی باشد که انگبین به آن چسبد و چه چیزی بهتر از پوست دباغی شده گوسفند یا بز. حالا این دوال یا سیله را در زیر شاخه های بوته گون نگه می دارند. و با چوب دستی (به این چوب دستی در زبان محلی (اربه کودی) یا (کوبه) نیز میگویند. سر آن به شکل دایره ای یا بیضی شکل مثل راکت تنیس است) روی شاخه ها به آرامی ضربه می زنند. پس از جداسازی این شهد های خشک شده، حالا نوبت به الک کردن آن ها می رسد. تا مواد اضافی و که به آن ها چسبیده است، جدا گردد و انگبین خالص درون ظرف جمع بشود.
مطالب پیشنهادی:
بدون دیدگاه