تاریخچه ی گز
نام گز از ” گز انگبین” که به معنای شیره انگبین است گرفته شده است.
انگبین نوعی درخت گز کوهی وحشی است که درکوه های زاگرس در اصفهان می روید. گز مانا نامیده می شود، مانا در متون ابراهیمی به غذایی می گویند که از آسمان می آید.
چند صد سال پیش ، گیاه شناسان دریافتند که مانا شیره درخت نیست و واقعاً از بهشت نمی آید. بلکه ترشحات حشره درخت گز است. این حشرات حدود یکسال زندگی می کنند و تمام آن را روی همان درخت می گذارنند.
ماده ها با تغذیه از درخت و سپس آزاد کردن مایعات غلیظ شیری و شیرین که روی شاخه های درخت خار می چسبد ، گز تولید می کنند. این گز هنگام قرار گرفتن در معرض هوا به حالت جامد خشک می شود.
صفحه اینستاگرام گز و شیرینی آریا (بهترین گز اصفهان) را دنبال کنید.
گز نخ مانند از أواخر تابستان تا اوایل پاییز برداشت می شود. دروگرها بوته ها را تکان می دهند و یا به آن ضربه می زنند و گز ریخته شده روی پارچه ای که روی زمین پهن شده یا روی پوسته های حیوانات ریخته شده را جمع آوری می کنند. سپس گز از الک عبور می کند تا ذرات ناخواسته مثل سنگ و برگ جدا شوند.
اکنون وقت آن است که شیرینی فروشان کار را بر عهده بگیرند. گز خشک، جوشانده می شود تا دوباره مایع شود و سپس صاف می شود.
از آنجا که برداشت بسیار فشرده و زیاد بوده و همچنین تقاضای گز فراوان می باشد ، قیمت آن زیاد است. برای تهیه گز بیشتر با قیمت کمتر ، قنادی ها معمولاً مقدار مساوی شکر و گز را با هم مخلوط می کنند.
زمانی که گز نرم و چسبناک است ، با سفیده تخم مرغ و مواد بومی ایران مانند میوه ها ، آجیل ها و ادویه جات ترکیب می شود. خانواده ها دستورالعمل ها را با استفاده از فرمول های دقیق که به طور محرمانه محافظت می شوند ، به نسل های بعدی منتقل می کنند.
مطالب پیشنهادی سایت گز و شیرینی آریا (بهترین گز اصفهان):
بدون دیدگاه